Dienstboden wilden niet meer dan drie keer per week zalm eten (echt?)

Vroeger was alles beter. De rivieren waren schoner en zaten barstensvol zalm. Dienstboden lieten zelfs in hun contract vastleggen dat ze niet vaker dan drie keer per week zalm hoefden te eten. Maar volgens een studie van de Radbouduniversiteit gaat de zalmstand al eeuwen achteruit, niet door vervuiling maar door watermolens. En de onderzoeker looft een fles wijn uit voor degene die het legendarische dienstbodencontract vindt waar vis- en verhaalonderzoekers al een eeuw vergeefs naar speuren. Lees verder

De negen levens van de krantenkat

‘We maken een wandeling met onze logés, en ik pluk paddenstoelen waarvan ik weet dat ze eetbaar zijn. Hoewel onze gasten wat huiverig zijn, bak ik er een omelet van. Om hen gerust te stellen, geef ik eerst de poes een stukje. We eten er lekker van. Ineens begint de poes rare bewegingen te maken. O, schrik! De huisarts stuurt ons direct naar de spoedeisende hulp. Onze maag wordt leeggepompt. Nog bibberig rijden we naar huis, waar we ontdekken dat de poes jongen heeft gekregen.’ Een klassiek broodje aap in het Nederlands Dagblad. Lees verder

Broodje karper, broodje zwaan, broodje das, broodje aap

Een koikarper op de barbecue: asielzoekers hebben in een vakantiepark in Zeeuws-Vlaanderen een kostbare siervis uit een vijver opgegeten. Dat was het nieuws dit weekend, maar de meeste media krabbelden snel terug. De eigenaar van de karper, het COA en de parkbeheerder ontkennen. Dubieus nieuws over vreemdelingen en voedsel is iets van alle tijden. Vroeger waren het Chinezen die katten aten, nu zijn het migranten die ‘ons water leegvissen’, zwanen bakken en dassen stropen. Verhalen die vreemdelingen vreemder maken. Lees verder

De hond in de pot

‘Meisje vindt vermist hondje bij eetkraam’, kopte De Telegraaf op 30 maart. ‘Een nachtmerrie voor een 5-jarig Vietnamees meisje: het kind heeft haar vermiste hondje teruggevonden bij een eetstalletje. Het dier bleek te zijn gekookt en lag klaar voor de verkoop… Het meisje, dat uit het noorden van Vietnam zou komen, zorgde al drie jaar voor haar hond, die ze ‘Flower’ had genoemd. Toen Flower op een dag was verdwenen, zocht het meisje overal naar het dier. Dat leverde echter niets op, tot ze op een dag langs een eetstalletje liep en daar haar geliefde huisdier zag liggen.’ Lees verder

Nieuwjaarsopruiming: de laatste broodjes aap van 2014 (2/3)

2014 was weer een vruchtbaar broodjeaapjaar. Het was vaak moeilijk kiezen uit het aanbod van sterke verhalen. Daarom alsnog: 18 verhalen uit 2014 die te sterk zijn om te geloven, maar te goed om te negeren. Deel 2/3: verhalen voor het goede doel en als propaganda. Zwitsers eten kattenvlees, een Syrisch jongetje trotseert een kogelregen om zijn zus te redden en een Koerdische vrouw doodde honderd IS-strijders. Plus: Kim Jong-un is verslaafd aan Emmentaler en andere geruchten over de leider van Noord-Korea. Lees verder

Blinde woede treft ‘halal’ HEMA

Via sociale media roepen woedende Nederlanders op tot #BoycotHema. Niet alleen omdat de HEMA Zwarte Piet zou willen afschaffen. Maar ook omdat het warenhuis wel hoofddoekjes en halal rookworsten verkoopt, en producten van de bezette Westbank in de ban heeft gedaan. Het is blinde woede: HEMA verkoopt geen hoofddoekjes en halal rookworst, en boycot geen Israëlische producten. En die foto van HEMA-rookworst met Arabische reclame dan die PVV-politicus Martin Bosma rondtwitterde? Die komt uit een kunstproject. Lees verder

Waarom politici en nieuwsmedia larie verkopen over calamari

Broodjes aap zijn extreme verhalen, maar niet alle extreme verhalen zijn broodjes aap. Politici en nieuwsmedia zijn verslaaafd aan extreme verhalen en serveren daardoor ook regelmatig broodjes aap. Geprolongeerd: er zit geen inktvis maar varkensanus in calamares. CDA-europarlementariër Esther de Lange, Marianne Thieme, De Telegraaf en andere nieuwsmedia zeggen zelf dat het waar is. Lees verder

De walgfactor: inktvisringen zijn gefrituurde varkensanus

Als je mensen vraagt om een paar emoties op te sommen, zullen ze niet snel walging noemen. Maar walging is een emotie, en een nuttige bovendien. Wie walgt, deinst terug, trekt neus en bovenlip op, opent zijn mond, kokhalst. Je ziet meteen het evolutionaire nut: die bedorven hap valt als vanzelf je mond uit, je raakt het ziekmakende kadaver niet aan. Walging waarschuwt. Net als veel broodjeaapverhalen. Hoe walgelijker, hoe groter de kans dat ze worden doorverteld. Zoals dit verhaal over calamari. Lees verder